Mijn filosofie is: elke klacht heeft een boodschap. Deze visie op ziekte en aandoeningen is misschien nog controversieel, maar ik verkies hem boven ziekte als genetisch defect of ongelukkige speling van het lot.
Vaak roept het weerstand op. Mijn artikel: ‘Ongeneeslijk bestaat niet, onbegrepen wel’ riep veel woede op toen ik het postte op social media. Wat ik daarvan leerde is dat schuld en verantwoordelijkheid met elkaar verward worden. Dan is boosheid begrijpelijk.
De onuitgesproken conclusie die mensen vrezen is: “Dan is mijn ziekte mijn eigen schuld.”
Schuld is een thema waar ik bekend mee ben en gaat vaak gepaard met schaamte. Pijnlijk, maar beide hebben een belangrijke functie.
Schuld is een kompas. Schuld ontstaat wanneer gedrag niet in lijn is met jouw waarden. Het signaleert: hier is iets uit balans.
Een kind dat per ongeluk iets kapotmaakt en schuld voelt, leert daardoor verantwoordelijkheid. Een volwassene die schuld voelt over zijn leefstijl, krijgt daarmee de kans om iets te veranderen. Schuld zegt: ik heb iets gedaan en ik kan (en wil) het anders doen.
Schaamte gaat niet over wat je doet, maar over wie je bent. Schaamte is het gevoel dat jij, niet je gedrag, maar jíj, niet goed genoeg bent. Dat je verborgen moet blijven. Dat je niet gezien mag worden. Schaamte beschermt de sociale verbinding. Schaamte vertelt: ik wil erbij horen. Ik wil niet buitengesloten worden. Het is oeroud, en het heeft ons als soort geholpen te overleven. Schaamte zegt: ik wil gezien worden, maar ik durf het niet.
David Hawkins beschreef in zijn werk een schaal van bewustzijn, waarbij emoties en frequenties aan elkaar gekoppeld zijn. Laagfrequente emoties, zoals schaamte, schuld, angst en verdriet, kosten energie. Ze trekken naar binnen, naar isolatie. Hoger op de schaal vind je acceptatie, liefde, vrede en dankbaarheid.
Precies in het midden staat moed.
Moed is het scharnierpunt. Het is de frequentie waarbij je stopt met vermijden en begint te bewegen. Waarbij je de pijn niet wegdrukt, maar erdoorheen gaat.
Op dit punt kom je iets onvermijdelijks tegen: weerstand. Weerstand is de motor voor groei.
De boosheid die mensen voelen als ze geconfronteerd worden met het idee dat het lichaam een boodschap draagt die zich uit via pijn en ongemak? Dat ís de weerstand. Die weerstand zelf is niet het probleem, het is het begin van het proces. Of in ieder geval: dat kan het zijn.
Weerstand toont waar de pijn zit. Waar de overtuiging zo sterk is dat aanraking ervan pijn doet. En pijn die gevoeld wordt, kan bewegen. Pijn die vermeden wordt, blijft vastzitten.
Schuld omzetten vraagt eerlijkheid en de bereidheid om te kijken wat er werkelijk speelt, zonder zelfveroordeling.
Schaamte verdwijnt niet in isolatie, ze lost op in verbinding met jezelf en met anderen.
Beide vragen moed.
Niet de moed van het slagveld, maar de stille moed om te voelen wat er is. Om niet weg te lopen van ongemak. Om te zeggen: dit is er, en ik kijk ernaar.
Ziekte is nooit “schuld” in de veroordelende zin van het woord. Het wijzende vingertje dat je wil doen verdwijnen of schreeuwen naar anderen. Het kan wel een boodschap zijn. Een signaal dat iets aandacht vraagt. Dat er een patroon is dat energie kost. Dat er iets gezegd wil worden dat nog niet gezegd is.
In de stilte van de pijn vindt er een verschuiving plaats van slachtoffer van je lichaam en omstandigheden naar nieuwsgierige luisteraar. Hier ligt de bevrijding.
Die bevrijding begint niet met antwoorden. Ze begint met de moed om de vraag te durven stellen. Niet: waarom overkomt mij dit, maar: wat heeft mij dit te vertellen?
En weerstand? Weerstand is een teken dat je dicht bij iets echts bent.
Nama!
Ineke Eebes
Orthomoleculaier Hypnotherapeut
